Menu
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΟΠΤΟΜΕΤΡΙΑ;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΟΠΤΟΜΕΤΡΙΑ;

Η οπτομετρία είναι ένας κλάδος της οφθαλμολογίας, ο οποίος ασχολείται με την έρευνα και την μέτρηση των διαφόρων παραμέτρων της λειτουργίας της όρασης, εν γένει. Παλαιότερα, όλες αυτές οι διαδικασίες εξασκούνταν από τους ειδικούς ιατρούς (οφθαλμίατρους).

Τα τελευταία χρόνια όμως, μαζί με την τεράστια αύξηση των γνώσεων και των τεχνικών που συνοδεύουν την εξέλιξη αυτής της επιστήμης, κατέστη αναγκαία και η δημιουργία ειδικών και στον τομέα της οπτομετρίας, οι οποίοι, σε αρμονική συνεργασία με τους οφθαλμίατρους, προσφέρουν εξαιρετικές υπηρεσίες στους ασθενείς με κάθε είδους προβλήματα όρασης.

Ένας άλλος συγγενής κλάδος, είναι και η ειδικότητα του οπτικού. Η ειδικότητα αυτή, έχει σχέση με τα οπτικά μέσα των ασθενών (γυαλιά και φακούς επαφής). Η πλέον γνωστή από τις εξετάσεις της οπτομετρίας, είναι η μέτρηση της οπτικής οξύτητας.

Τι είναι η οπτική οξύτητα;

Με τον όρο αυτό, εννοούμε το πόσο καλά μπορεί να διακρίνει ο εξεταζόμενος τα μικρότερα γράμματα από ένα πίνακα με σειρές γραμμάτων, μειουμένου μεγέθους από γραμμή σε γραμμή και από απόσταση 6 μέτρων. Η μέτρηση αυτή γίνεται, επί ενηλίκων, με την βοήθεια των γνωστών πινάκων γραμμάτων, αριθμών ή άλλων σχημάτων (οπτότυποι). Η οπτική οξύτητα, εκφράζεται σε μορφή κλάσματος, όπου ο μεν αριθμητής αναφέρεται στην απόσταση του εξεταζόμενου από τον πίνακα, ο δε παρονομαστής, την απόσταση από την οποία, ένα άτομο, με απολύτως φυσιολογική όραση, θα μπορούσε να διαβάσει την ίδια γραμμή.

Έτσι, ένα κλάσμα 6/6 θεωρείται φυσιολογικό, ενώ 3/6 δείχνει ότι, η γραμμή που διαβάζει σωστά ο εξεταζόμενος από τα 3 μέτρα, διαβάζεται από τον υγιή από τα 6 μέτρα. Στην Ελλάδα, για πρακτικούς λόγους, έχει επικρατήσει το σύστημα, όπου το κλάσμα 10/10, είναι η απολύτως φυσιολογική οπτική οξύτητα. Και βεβαίως, δεν πρέπει να ξεχάσουμε, ότι η οπτική οξύτητα, μετράται ξεχωριστά για το κάθε μάτι.

Τελευταία, άρχισε η εφαρμογή ενός ειδικού προγράμματος ηλεκτρονικού υπολογιστή, το οποίο μπορεί να εγκατασταθεί σε οποιονδήποτε υπολογιστή, με πολύ μικρό κόστος και μέσω αυτού μπορεί να γίνεται μέτρηση της οπτικής οξύτητας. alt Για τα πολύ μικρά παιδιά, πού δεν γνωρίζουν τα σύμβολα και συνεργάζονται δύσκολα, υπάρχουν ειδικές τεχνικές, χωρίς την χρήση οπτοτύπων.

Ποια είναι τα συχνότερα προβλήματα της όρασης;

Κατ’ αρχήν, η απολύτως φυσιολογική οπτική οξύτητα, ονομάζεται εμμετρωπία. Αν υπάρχουν διάφορες διαθλαστικές ανωμαλίες (δηλαδή, το εισερχόμενο φώς, δεν εστιάζεται ακριβώς στον αμφιβληστροειδή), τότε εμφανίζονται οι διάφορες διαθλαστικές ανωμαλίες.

Ποιες είναι οι συνηθέστερες διαθλαστικές ανωμαλίες;

  1. Η μυωπία: Το άτομο έχει δυσκολία να βλέπει μακριά. Η αιτία είναι ότι το μάτι είναι ογκωδέστερο ή πιο μακρύ, από το φυσιολογικό. Στην περίπτωση αυτή, οι ακτίνες του φωτός συγκλίνουν μπροστά από τον αμφιβληστροειδή, αντί ακριβώς επάνω στον αμφιβληστροειδή. Η διόρθωση αυτής της ανωμαλίας, μπορεί να γίνει με την χρήση σφαιρικών φακών. Εάν το άτομο πάσχει συγχρόνως από αστιγματισμό, τότε θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν σύνθετοι φακοί, που είναι συνδυασμός σφαιρικών και κυλινδρικών φακών.
  2. Η υπερμετρωπία: Το άτομο έχει δυσκολία να βλέπει κοντά. Η αιτία είναι ότι το μάτι είναι είτε πιο μικρό είτε πιο βραχύ σε μήκος, από το φυσιολογικό. Στην περίπτωση αυτή, οι ακτίνες του φωτός πορεύονται σε γωνία που συγκλίνει πίσω από τον αμφιβληστροειδή, αντί ακριβώς επάνω στον αμφιβληστροειδή. Η διόρθωση αυτής της ανωμαλίας, θα γίνει και εδώ, με τη χρήση σφαιρικών φακών. Εάν το άτομο πάσχει συγχρόνως και από αστιγματισμό, τότε θα χρησιμοποιηθούν και εδώ σύνθετοι φακοί, που είναι συνδυασμός σφαιρικών και κυλινδρικών.
  3. Ο αστιγματισμός: Το άτομο έχει δυσκολία στο να βλέπει καθαρά ορισμένα αντικείμενα, ενώ άλλα αντικείμενα, τα βλέπει καθαρά. Η αιτία είναι, ανομοιομορφία στην σφαιρικότητα του κερατοειδούς χιτώνα, με αποτέλεσμα ανομοιομορφία στη διάθλαση των εισερχομένων ακτινών φωτός. Η διόρθωση αυτής της ανωμαλίας μπορεί να γίνει με την χρήση κυλινδρικών φακών, ενώ αν συνυπάρχει με μυωπία ή υπερμετρωπία, με την χρήση συνθέτων φακών.

Εκτός των διαθλαστικών ανωμαλιών, ποια άλλα συνήθη προβλήματα όρασης υπάρχουν; 

  1. Η πρεσβυωπία: Το άτομο έχει δυσκολία να βλέπει αντικείμενα που υπάρχουν κοντά στα μάτια. Αιτία είναι η απώλεια της ελαστικότητας του φακού του ματιού, ο οποίος, σε φυσιολογική κατάσταση, έχει την ικανότητα να εστιάζει στα αντικείμενα (προσαρμογή). Αυτή η απώλεια της ικανότητας προσαρμογής, αρχίζει συνήθως γύρω από την ηλικία των 40 ετών. Εάν απαιτείται διόρθωση, για το διάβασμα ή για εργασία σε κοντά στα μάτια, τότε προστίθεται μεγέθυνση σε ένα σφαιρικό φακό. Όταν οι ασθενείς, επί πλέον της πρεσβυωπίας, παραπονούνται και για θολή όραση, για τα αντικείμενα που βρίσκονται μακριά και θέλουν να φορούν γυαλιά, τόσο για την κοντινή όραση όσο και για την όραση σε απόσταση, τότε χορηγούνται δι-εστιακά γυαλιά.
  2. Ο στραβισμός: Διπλή όραση ή μειωμένη όραση από το ένα μάτι. Αιτία είναι ο κακός συντονισμός των μυών που κινούν το μάτι ή η αδυναμία ταύτισης των εικόνων από τα δύο μάτια. Οι διορθωτικές τεχνικές που μπορούν να χρησιμοποιηθούν εν προκειμένω, είναι η ειδική εκπαίδευση στην οποία υποβάλλονται οι ασθενείς (παιδιά), γυαλιά με πρισματικά στοιχεία, χειρουργική θεραπεία. Μεγάλη σημασία έχει η θεραπευτική αγωγή να αρχίζει σε όσο το δυνατόν μικρότερη ηλικία.
  3. Η αχρωματοψία: Είναι η αδυναμία αντίληψης ορισμένων χρωμάτων, συνήθως του κόκκινου και του πράσινου. Συνήθως είναι κληρονομικής αιτιολογίας. Προσβάλλει 1 στους 8 άνδρες και 1 στις 30 γυναίκες. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη διορθωτική τεχνική, εκτός εάν οφείλεται σε κάποια παθολογική κατάσταση ή σε λήψη κάποιου φαρμάκου.
Facebook Twitter Google+ Pinterest
×